Kijk naar Griekenland om te zien hoe wanhopig en hulpeloos het EU leiderschap is. Twee jaar lang toonden deze leiders een dapper gezicht en zeiden dat ze het probleem zouden op lossen. In plaats van alle hulp vanaf het begin in 2010 te weigeren, komen ze nu pas tot de ontdekking dat er geen manier is om de schuldenlast te overwinnen. Ze hebben de crisis verergert, de kiezers hebben eerst de politici herkozen zonder veranderingen te eisen. Nu zetten extreem rechts en links in Griekenland een andere toon om onder het Merkel juk van meer bezuinigingen vandaan te komen. Merkel die ook zelf steeds meer wordt belaagd door haar kiezers in Duitsland. Zoals Kondratieff reeds zei, het crisisoptreden door regeringen is een hopeloze schertsvertoning. De economische cyclus gaat zijn gang, het maakt niet uit wat de regering onderneemt. En zoals hen inmiddels duidelijk had moeten zijn, er komt geen nieuwe welvaart totdat al het “schuldengif ” uit het economisch circuit is verwijderd. Het resultaat van onderschatting van deze cycli draait uit op een catastrofe, met een kracht die sterker is dan welke overheid maar ook kan controleren. Dus de echte economie gaat verder verzwakken, de werkloosheid zal toenemen, en er is geen echt geld beschikbaar, behoudens het zelf gedrukte nep-geld, dat het economisch klimaat beschermt tegen verdere achteruitgang. Al het geld besteed aan het reddingsplan voor banken is verspild, het bevestigt alleen maar de incompetentie en onverantwoordelijkheid van onze leiders.

Waarom zouden wij gewone mensen de banken moeten redden? De banken betalen bijna geen rente voor het geld dat ze van de Centrale Banken krijgen, en berekenen een bovenmatig hoge rente op geld dat ze uitlenen. Zij moesten geen behoefte aan financiële injecties hebben. De reden? Mensen nemen hun geld sneller op dan de banken het binnen krijgen, behalve dat hun bonussen zijn veilig gesteld.

“Als je je geld in goud hebt omgezet, ben je niet meer afhankelijk en zul je geen geld verliezen als banken onverwacht failliet gaan, en dat gaat gebeuren. Maar er zit een addertje onder het gras, als we terugkijken in de geschiedenis, voor het geval deze zich mocht gaan herhalen.

In 1933 werd een presidentiële wet ondertekend door president Roosevelt, ten behoeve van gedwongen verkoop van het goud in bezit bij het volk. Het volk moest hun goud aan de regering verkopen voor US $ 20/ounce, op straffe van hoge boetes en kans op gevangenisstraf. De vermeende juridische basis voor deze wet was het verbod van handel met de vijand, een wetgevend artefact overgebleven uit WW1, terwijl de vijand van toen, zich al 15 jaar eerder had overgegeven, maar dat had geen invloed op de juridische logica.

De gedwongen verkoop was een prelude op een stijging van de officiële goudprijs naar $ 35 /ounce. De overheid had een reden voor deze prijsstijging, het was om meer armslag te verkrijgen voor een substantiële, alhoewel beperkte, inflatie van de dollar t.o.v. het goud. Toen was de dollar nog gedekt door de internationale gouden standaard. De gedwongen verkoop was een manier voor de overheid meer geld binnen te krijgen, terwijl toentertijd het politiek klimaat nog tegen financiële te korten was, om zodoende alleen de winst te pakken van de prijsstijging van het goud. Onder het motto meer te kunnen uitgeven zonder meer te lenen.

Tegenwoordig is er geen gouden standaard meer voor de overheid om zich aan te houden. En meer uitgeven dan binnenkomt is een recht voor politici waarvan ze geen afstand zullen doen; ze zien het als hun plicht, om de economie te stimuleren. Op dit moment van een periode van nog net geen depressie is een motief voor goudconfiscatie nog niet aan de orde. Maar in gesprekken tussen goud investeerders wordt dit onderwerp wel vaak besproken.

Er zijn minstens twee potentiële motieven voor de overheid om goud opnieuw discriminerend te behandelen. Als de dollar en/of euro te veel dalen op de valutamarkten en deze in gevaar komen, kan er paniek uitbreken, waardoor de overheid gedwongen goudverkopen gebruikt om hun valuta’s in buitenlandse handen terug te halen. In dat geval is er een behoefte om goud van eigen burgers in beslag te nemen. Dat is al erg genoeg, maar er is nog een tweede motief dat nog gevaarlijker is. Meer dan 50% van de bevolking leeft op kosten van de overheid, en hebben een afkeer tegen goud. De overheid vindt dat ze als autoriteit moet besturen en controleren, terwijl het een belediging voor het (on)vermogen van de overheid zou zijn, als mensen hun economische problemen zelf oplossen. Vanuit dit oogpunt, is elk grammetje goud gekocht door een burger in feite een rot ei dat naar het politieke establishment wordt gegooid. Bovendien goudkopers vormen een kleine minderheid onder de stemgerechtigde bevolking. Wat geeft nu meer voldoening voor de politici dan op handige wijze zand te schoppen in het gezicht van goud investeerders omdat ze zulke slechte ongehoorzame burgers zijn?

Een nieuwe aanval op goudbezit zal waarschijnlijk niet een punt voor punt herhaling worden van 1933. Maar er zijn genoeg wapens beschikbaar voor een overval op goudspaarders. Ze zouden een verbod op goudbezit kunnen invoeren in combinatie met een verbod om goud naar het buitenland te exporteren. De enige die dan overblijft om het goud op te kopen is dan nog de overheid, die tegelijkertijd ook de enige bieder is, waardoor de inkoopprijs voor de regering laag uitvalt. Het kan ook een annexatie van goud in privébezit worden, tegen een symbolische vergoeding of een super belasting op het bezit of winst op goud, van zeg 90%, in combinatie met een marktwaarde regelgeving. Of het kan iets worden waar nog niemand over heeft aangedacht.

Een toekomstige in beslagname van goud lijkt nu nog ver weg te zijn, maar men kan ervan verzekerd zijn, wanneer de overheid in paniek raakt, elke onvoorstelbare daad ineens mogelijk is. Zelfs als regels die zullen worden toegepast op in het buitenland bewaard goud. Alhoewel de eigenaars van goud dat in het buitenland ligt opgeslagen een minderheid binnen een minderheid vormen. Vast staat dat hun goud moeilijker en met veel meer moeite in beslag te nemen is. In ieder geval is het bewaren van goud in het buitenland een veiliger en beter alternatief dan thuis of in een kluis bij je bank.

Misschien zal blijken dat deze voorzorg niet nodig is, in dat geval is een beetje extra moeite verspild. Maar vooralsnog is het beter om er van uit te gaan dat het hierop zal uitdraaien.

U vindt het oorspronkelijke artikel hier:

https://www.doijerkalff.nl/marktnieuws/financiele-onderdrukking/2012/05/15/

Tegelijk met dit tappunt wordt er ergens in de derde wereld een pomp geplaatst met schoon water. Vandaag is het wereldwaterdag
Iedereen kan nu water tappen in zijn flesje. Het liefst natuurlijk van jointhepipe.

Geen afvalflesjes meer. Met flesjes van Join the Pipe steunt u ook schoon water in de derde wereld.

De ambtenaren van de gemeente tonen trots hun gedane klus. De grond bleek harder dan gedacht dus de sleuf voor de waterleiding was fiks doorwerken. Maar nu staat ie er toch maar mooi. Bij het station, zodat er veel mensen profijt van hebben

Ook hier blijkt weer dat duurzaamheid financieel voordeel oplevert.

We vinden dan ook dat we deze lagere kosten moeten doorberekenen in de tarieven. Met name op hypotheek advies scheelt het bijna 40% .

U vindt onze nieuwe tarieven op de formulierenpagina in het dienstverleningsdocument

Op mijn  vorige post van 21 januari (zie ook hieronder) werd ik op 23 januari gebeld door Marcel Nijsten, accountmanager van ASR. Ze hadden mijn bericht gezien en wilden met me praten. Natuurlijk kan dat. De volgende dag kwam hij op bezoek. Inderdaad dit was niet goed. De brief had nooit gestuurd moeten worden, foutje van VerzekeringsUnie ( de verzekerings verkooporganisatie van ASR) en of hun hypotheekafdeling. Ik moet zeggen dat ik dit waardeer. Fout erkennen en oplossen dus. We maakten een goeie afspraak. ASR gaat een brief maken voor de klant waarin de situatie wordt uitgelegd en het feit dat wij (AFAC) ten onrechte werden vermeld. Mocht de klant mij bellen dan verleent ASR alle medewerking in verband met dossier.  Uiteraard krijgen wij eerst een conceptbrief toegestuurd ter mede goedkeuring.

Nog een bakje koffie en vriendelijk afscheid genomen. Ik zou snel wat horen. Immers in het belang van de klant enzo.

HELAAS

We zijn nu bijna 3 weken verder. Als een trouwe hond gewacht bij mijn fysieke en digitale postbus. NIETS NIETS NIETS.

Wat een misser van ASR. Je zult daar maar accountmanager zijn, je best doen, goeie afspraken maken en je bedrijf laat je door het ijs zakken.

Uw en mijn belastinggeld zit in ASR (ex Fortis).

Dat moet eruit komen als ze naar de beurs gaan. Ik vermoed dat we naar onze centen kunnen fluiten als het zo doorgaat. Weinig toegevoegde waarde immers voor klant en adviseurs. Ik zal er in ieder geval geen aandelen van gaan kopen als het zover is.

Dus overweegt u zaken te gaan doen met ASR, herleest u dan eerst dit stukje.